Jak rozpoznać, że kupowany jedwab jest naprawdę naturalny?

Jedwab naturalny lub prawdziwy to termin, który nie pozostawia zbyt wielu interpretacji: to jedwab pozyskiwany ze źródła naturalnego, czyli z kokonów motyla jedwabnika. Najczęściej jest to jedwabnik, czasem inny motyl, ale włókno jest po prostu pochodzenia naturalnego.

Jeśli interesują Cię szczegóły dotyczące jedwabiu naturalnego, na naszym blogu znajdziesz już sporo materiałów do przeczytania:

Jednak w większości sklepów częściej można znaleźć sztuczny jedwab niż jedwab naturalny. „Sztuczny jedwab” to po prostu wymyślna nazwa tkanin wykonanych z innych materiałów, zazwyczaj wiskozy lub poliestru, które mają imitować naturalny jedwab pod względem wyglądu, połysku i układania.

Zaletą tych tkanin jest ich przystępna cena, jednak brakuje im właściwości, dla których kupujemy naturalny jedwab : miękkości, pięknego wyglądu, lekkości, oddychalności.

Tak jak Wiskoza odnosi się do wszystkich sztucznych, syntetycznych materiałów imitujących naturalny jedwab. Być może znasz takie terminy jak wiskoza, wiskoza octanowa... Istnieją również terminy takie jak wiskoza syntetyczna lub wiskoza chemiczna, których definicje różnią się w zależności od literatury, którą czytasz.

Artykuł z 1966 roku poświęcony nauce o towarach dzieli włókna na naturalne i chemiczne ; w kategorii „włókna chemiczne” wymieniono zarówno polimery naturalne, jak i syntetyczne. Polimery naturalne obejmują włókna z celulozy i białek, natomiast polimery syntetyczne obejmują poliamid, poliester, polipropylen i inne włókna.

Podział ten jest nadal stosowany, ale lista polimerów i możliwości ich przetwarzania stale się poszerza. Celuloza jest obecnie wykorzystywana do produkcji szerokiej gamy niezwykłych materiałów, takich jak modal czy EcoVero, natomiast polimery syntetyczne służą do produkcji tkanin funkcjonalnych o różnym przeznaczeniu.

Tak zwane włókna bez końca powstają z włókien chemicznych, takich jak wiskoza czy poliester. Wcześniej jedynym „nieskończenie długim” włóknem był jedwab naturalny. W porównaniu z krótkimi włóknami bawełny czy wełny, wydaje się on naprawdę nieskończony – może mieć nawet kilometr długości.

Teoretycznie możliwe jest wytwarzanie włókien chemicznych o naprawdę „nieskończonej” długości, a ponadto o wzorze przypominającym prawdziwy jedwab pod względem cienkości, gładkości i połysku.

Stąd bierze się pewne pomieszanie pojęć, które utrzymuje się do dziś. Chemiczne włókna ciągłe zaczęto powszechnie nazywać jedwabiem ze względu na ich podobieństwo do jedwabiu naturalnego. Dopiero w latach 90. XX wieku wprowadzono w naszym kraju termin „filament” dla włókien ciągłych, aby uniknąć ciągłego mylenia pojęć.

Podobnie jest w języku angielskim, gdzie słowo „jedwab” ma wiele znaczeń – od włókien chemicznych i naturalnych po ogólne określenie gładkich, naturalnych substancji przypominających jedwab.

Dlatego terminy takie jak „jedwab poliestrowy” czy „jedwab octanowy” niekoniecznie są pomyłką lub próbą oszustwa, lecz starszym określeniem lub niezgrabnym tłumaczeniem. Jeśli jednak w nazwie jest tylko „jedwab” lub „tkanina jedwabna”, należy zachować ostrożność. Zawsze obowiązuje zasada uważnego czytania składu – metki towarów (odzieży i tkanin) muszą wyraźnie wskazywać, z jakiego materiału są wykonane.

Wyroby tekstylne muszą być oznaczone etykietą zawierającą informacje o składzie materiałowym. Każdy materiał ma swoją własną, konkretną nazwę, której należy przestrzegać.

Jeżeli w opisie produktu nie podano składu materiału, który kupujesz, jest to znak ostrzegawczy.

Może to być niedopatrzenie, ale także próba wprowadzenia klienta w błąd. Nazwa samej tkaniny nie jest ograniczona przepisami. Dlatego też należy zachować pewną dowolność w opisie towaru i można oferować „suknię ze sztucznego jedwabiu” lub „suknię o jedwabistej miękkości”. Taka dowolność nie dotyczy jednak metki ze składem materiału, gdzie należy podać dokładne oznaczenie – na przykład wiskoza, octan lub poliester.

Tylko włókno pozyskiwane z gruczołów jedwabnych owadów może być oznaczone na etykiecie jako jedwab. Słowa „jedwab” nie wolno używać w odniesieniu do żadnego innego materiału. Etykieta produktu wykonanego w 100% z jedwabiu może zawierać napis „100% jedwab” lub po prostu „jedwab”. W obu przypadkach musi to być naturalny jedwab.

Te same zasady obowiązują w całej Unii Europejskiej. Jeśli zamierzasz kupić tkaniny w krajach UE, zapoznaj się z odpowiednią wersją językową rozporządzenia 1007/2011. I tak w Niemczech kupisz tkaniny w 100% z seide, na Węgrzech – w 100% z selyem itd.

Dlatego nigdy nie polegaj wyłącznie na etykiecie, zawsze ją czytaj i pytaj o składniki.

Znasz jedwab ? To bardzo popularny, lekki materiał na letnie sukienki i spódnice. Jego nazwa pochodzi z języka angielskiego, gdzie „silk ” oznacza „jedwab”, a „silky ” – „jedwabisty”.

Nazwa ta ma na celu przywołanie obrazu piękna i magii, jakie kojarzymy z naturalnym jedwabiem, ale rzeczywistość nie jest tak idealna. Silky, sprzedawany również jako „sztuczny jedwab” lub „imitacja jedwabiu”, jest lekki i atrakcyjny, ale wykonany jest z nieoddychającego poliestru. Ponadto jest to stosunkowo ciężka tkanina, więc efekt lekkiego jak bryza jedwabiu nie jest w pełni osiągnięty.

Jedwab nie nadaje się na letnią odzież. Zamiast niego wybierz jedwab naturalny lub oddychającą wiskozę.

W krajach europejskich sytuacja z ofertą jedwabiu naturalnego, a właściwie jego nazewnictwem, znacznie się poprawiła w ostatnich latach dzięki przepisom prawnym. Należy jednak zachować ostrożność przy zakupie za granicą. W niektórych krajach termin „jedwab” jest używany bardzo potocznie i odnosi się do wszystkich tkanin, które choć trochę przypominają jedwab.

Łatwo zamówić jedwab z Aliexpress lub podobnej platformy handlowej, ale otrzymasz materiał syntetyczny.

Chiny Termin jedwab jest zazwyczaj używany bardzo luźno. Chiński znak oznaczający jedwab丝(wymawiane „s”) może również oznaczać włókno i, jak już wspomnieliśmy, nie musi być on wykonany z prawdziwego jedwabiu. Ile „targów jedwabiu”, które Sartor osobiście odwiedził w Chinach podczas swoich pierwszych, bezskutecznych poszukiwań dostawców, zajęłoby cały artykuł – trochę komiczny, ale i trochę smutny.

W Indiach Lubią używać określenia „jedwab artystyczny”, co może sprawiać wrażenie, że chodzi o artystycznie przetworzony jedwab, ale jest to skrót od sztuczny jedwab, Więc sztuczny jedwab.

Jedwab mleczny to kolejna grupa sztucznego jedwabiu – rodzaj funkcjonalnej, miękkiej dzianiny, bardzo wygodnej w noszeniu. Kiedy pojawił się w Czechach, doszło do zamieszania; gdzieś określano go jako materiał wykonany z białek mleka. Ale jest… mikrofibra poliestrowa.

Podobnym przypadkiem jest lodowy jedwab, który zawdzięcza swoją nazwę swojemu chłodowi. Nie ma on jednak nic wspólnego z naturalnym jedwabiem, jest… materiał celulozowy.

Czy masz w swojej szafie wiskozy?

Czy zdarzyło Ci się kiedyś kupić tkaninę, która nie spełniała obietnic?

Jesteśmy ciekawi Twoich doświadczeń!