Uszyjemy lnianą sukienkę kopertową o prostym kroju kimona z krótkimi, obniżonymi rękawami. Długość sukienki będzie midi, ale możesz ją dopasować indywidualnie. Przygotujemy krój bezpośrednio przed szyciem.

Instrukcja przeznaczona jest dla użytkowników średnio zaawansowanych. Zawiera kilka modyfikacji, które można pominąć.

W instrukcji zakładam, że:

• Wiesz jak się zmierzyć, albo już masz pod ręką swoje pomiary;
• Możesz przenieść gotowy wzór na tkaninę i wyciąć poszczególne części;
• Czy wiesz, czym jest pasek skośny (wyjaśnimy, jak go przyszyć);
• Można szyć ściegiem prostym i czyścić entlem.

Do tej sukienki idealny będzie lekki len o gramaturze do 140 g/ ^m². Możesz również wybrać średni len o gramaturze do około 160–170 g/ ^m², ale w letnie upały im lżejszy, tym lepiej. Wybór czystego lnu lub lnu z dodatkiem bawełny zależy od Ciebie. Len w 100% jest chłodniejszy, a mieszanka z bawełną jest bardziej miękka – wypróbuj go, jeśli masz wrażliwą skórę i czysty len Ci przeszkadza.

Chcesz wypróbować inny materiał? Wybierz przewiewne materiały, które nie są ani za sztywne, ani za luźne. Krój nadaje się również do ramii, jedwabiu z lnem lub jedwabiu z dodatkiem lnianego materiału.

Można również uszyć sukienkę z bawełny, najlepiej z miękkiego materiału lub popularnej obecnie podwójnej gazy/muślinu.

Krój przeznaczony jest do tkanin, nie dzianin.

Do uszycia tej sukienki potrzebne będą dwie lub trzy długości, w zależności od rozmiaru. Oznacza to, że należy pomnożyć planowaną długość sukienki przez dwa lub trzy. Należy dodać zapas na zaszewki i plisy (10 cm) oraz materiał na wiązanie (wstążkę). W przypadku standardowej wstążki o szerokości 5 cm należy dodać 30 cm.

Dodaj 20 cm do obwodu bioder. Czy wynik jest mniejszy niż szerokość kupowanego materiału? Weź dwa rozmiary. Czy jest większy? Weź trzy.

Do uszycia sukienki midi o długości około 110 cm potrzebne będzie 260 cm (dla dwóch długości) lub 370 cm (dla trzech długości) materiału o standardowej szerokości.

Prosimy pamiętać, że sukienka będzie lekko podwijać się po zawiązaniu w talii. Prosimy wziąć to pod uwagę przy wyborze długości.

Aby wykonać cięcie, potrzebne będą następujące wymiary:

• Obwód piersi
• Obwód bioder
• Wysokość pnia
• Głębokość piersi
• Rozmiar piersi
• Szerokość ramion
• Szerokość jednego ramienia
• Obwód ramienia

Dodaj margines luzu do obwodu biustu i bioder. Zazwyczaj około 6 cm wystarcza na obwód biustu, a co najmniej 10 cm na obwód bioder. Podziel przez dwa (jeśli po dodaniu luzu otrzymasz liczbę nieparzystą, ułatw sobie zadanie: zaokrągl w górę do najbliższej liczby parzystej).

Narysuj prostokąt, którego szerokość będzie odpowiadała połowie obwodu biustu (wliczając margines swobody!), a którego wysokość będzie odpowiadała całkowitej długości sukienki.

Podziel prostokąt na pół w pionie. Od górnej linii zmierz głębokość klatki piersiowej i wysokość tułowia ; narysuj linie poziome. Zaznacz również odległość między klatką piersiową a biustem na linii klatki piersiowej. Wszystkie te linie będą służyć jako linie pomocnicze podczas rysowania wycięcia.

Przykładowy krój jest przeznaczony dla wymiarów 92-74-106, czyli rozmiaru 40 od pasa w górę i 44 od pasa w dół, czyli typowej „słowiańskiej” sylwetki, nie będącej gotowym krojem.

Zaznacz szerokość ramion na górnej linii, a następnie na niej obydwa ramiona. Skróć długość ramion o 1-2 cm, tak aby sukienka nie sięgała do szyi. W ten sposób uzyskasz punkty R1 i R2. Narysuj od nich linie ukośne. W klasycznym kimonie ramiona pozostają proste, ale w ten sposób będą Ci lepiej pasować.

Nachylenie pobocza ustala się na podstawie innych pomiarów wykonywanych podczas cięcia niestandardowego, ale nie komplikujmy tego: zastosuj nachylenie 12°.

Pomiędzy punktami R1 i R2 narysuj krzywą na tył dekoltu. Nie będziemy tu komplikować, użyjmy głębokości 2,5 cm. Możesz dostosować kształt podczas testu.

Sukienka będzie miała krótkie, obniżone rękawy – czyli rękawy skrojone równo z ciałem, a nie oddzielnie, jak w przypadku rękawów wszytych. Takie rękawy nazywane są również kimonowymi lub obniżonymi, a rękawy typu nietoperz są skrojone podobnie.

Narysuj je , przedłużając linię ramion do zamierzonej długości rękawa. Pamiętaj jednak o szerokości materiału, aby zmieścić dwa kawałki obok siebie. Opcjonalnie możesz wydłużyć rękawy, doszywając mankiety.

Linia rękawa jest lekko zaokrąglona w dół od ramienia dla lepszego efektu. Jeśli nie masz odwagi, możesz pominąć ten krok, ale bez obaw. Ten krój, w połączeniu z lekkim materiałem, wybaczy Ci wszelkie błędy.

Narysuj koniec rękawa prostopadle do szwu ramiennego. Ponownie dopasuj szerokość rękawa do swoich upodobań. Ja preferuję szerokość około 1,7 obwodu ramienia, ale możesz zrobić rękaw węższy. Nie polecam robić rękawa zbyt luźnego, ponieważ widać go z boku.

Od końca rękawa narysuj linię prostopadłą do pionowego boku prostokąta. Zaokrąglij pachy.

Teraz narysujemy spódnicę sukienki, czyli jej część od talii w dół. Najpierw narysuj linię od talii przez koniec linii bioder do dolnego brzegu spódnicy.

Spódnica prawdopodobnie rozszerzy się, tworząc delikatną linię litery A. Jeśli masz sylwetkę z wąskimi biodrami, nie podążaj za linią bioder i stwórz spódnicę w kształcie litery A. Dzięki temu będziesz mieć więcej swobody w biodrach, a pasek dodatkowo wyszczupli talię.

Zaszewki z tyłu są opcjonalne, ale gorąco polecam ich dodanie. Sukienka będzie lepiej leżała, a po zawiązaniu paska nie będzie falować nadmiaru materiału na plecach.

Zaznacz dwa punkty na linii talii, odpowiadające jednej trzeciej szerokości pleców. Narysuj prostopadłe linie od tych punktów. Zmierz 15 cm w górę i 13 cm w dół.

Zalecam szerokość zaszewki 2-3 cm, ale należy zwrócić uwagę na obwód talii. Bez zaszewek sukienka ma taki sam obwód w talii, jak w biuście, a zaszewki go zmniejszą. Jeśli masz niewielką różnicę między obwodem biustu a talii, talia powinna być wystarczająco szeroka (z co najmniej 6 cm luzu, nawet po odjęciu zaszewek). Nie zdarzy się to w przypadku większości sylwetek, wyjątkiem może być osoba o mocnej sylwetce i wyraźnie małym biuście.

Zmierz szerokość zaszewek w talii; linia prostopadła do zaszewki jest jednocześnie jej środkiem, więc zmierz połowę szerokości zaszewki na lewo od linii prostopadłej, a drugą połowę na prawo. Połącz te punkty z wierzchołkami zaszewek. Lekko zaokrągl kąt utworzony w talii – będzie się lepiej szyć i wyglądać lepiej.

Podane wartości – 13 i 15 cm – są wartościami uniwersalnymi dla przeciętnego wzrostu (w granicach ok. 165–175 cm) i przeciętnej sylwetki. W przypadku wyższej lub niższej sylwetki, należy dodać lub odjąć około jednego centymetra z każdego końca zaszewki. Jeśli masz wyraźne wygięcie pleców, skróć dolną część zaszewki.

Jeśli nie masz pewności, narysuj zaszewki najlepiej, jak potrafisz, przyszyj je i przymierz sukienkę. Podczas szycia na miarę, próba jest niezbędnym elementem procesu, nawet jeśli jest to prosty krój.

Sukienka kopertowa ma jeden tył i dwa przednie. Przód jest taki sam, tylko lustrzane odbicie.

Stworzymy przednią część z tylnej. Narysuj tylną część na nowej kartce papieru. Pomiń zaszewki, nie będziemy ich robić na przednich częściach. Narysujmy prawą (czyli górną) przednią część.

Zmierz szerokość paska od talii w górę (zszyjesz go później). Jeśli chcesz jedynie zawiązać sukienkę sznurkiem (maks. szerokość 5 mm), nie musisz tego regulować.

Przednie części są węższe po stronie, po której będą wiązane, aby nie rozciągały się do tyłu po zawiązaniu sukienki. Przesuń więc bok do wewnątrz elementu, jak pokazano na poniższym schemacie. Zazwyczaj przesuwa się go o jedną dziesiątą szerokości elementu. Jednocześnie wyprostuj lekko skos linii bocznej spódnicy, aby jej dolny róg nie skręcił się po zawiązaniu.

Narysuj zakrzywioną linię skrzyżowania z przodu. Zaznaczone obwody i obwód biustu na wycięciu pokażą Ci, gdzie w sukience będą znajdować się Twoje piersi. Skrzyżowane przednie części stworzą dekolt w kształcie litery V, którego szczyt znajdzie się w miejscu, gdzie ukośna linia skrzyżowania przecina się z linią środkową narysowanej części tyłu. Regulując ukośną linię, możesz pogłębić lub zmienić kształt dekoltu.

Zanim ostatecznie wytniesz elementy, połącz przód i tył szwem na ramionach. Sprawdź, czy linia dekoltu z tyłu dobrze łączy się z linią skrzyżowania z przodu. Nie powinno być ostrych zagięć, w przeciwnym razie dekolt nie będzie się prawidłowo obszywał.

Cięcie jest już zakończone.

Pominęłam dwie korekty. Jedną z nich jest zaokrąglenie dolnego brzegu spódnicy. Ponieważ boczny szew spódnicy jest skośny, jest on nieco dłuższy niż prosta oś przodu spódnicy i należy odpowiednio dopasować dolny brzeg. Jednak zostawiłam ten krok na czas po przymiarce sukienki, aby ułatwić sobie zadanie.

Drugą korektą jest przesunięcie szwu na ramionach do przodu. Sukienki, zwłaszcza te luźne, mają tendencję do opadania w trakcie noszenia. Jeśli przesuniemy szew z przodu nieco niżej i z tyłu o tę samą wysokość, przesunie się on nieznacznie do przodu i nie cofnie się w trakcie noszenia. Pominiemy tę korektę dla uproszczenia. Zainteresowanych odsyłam do literatury krawieckiej.

Wytnij poszczególne części:

1. Tylna część. Zaznacz talię i szerokość taśmy po prawej stronie (od talii, tak jak na przednich częściach). Narysuj zaszewki.
2. Obie przednie części. Ponownie zaznacz talię i szerokość taśmy na szwie bocznym prawej (górnej) części.
3. Pasek. Będziesz potrzebować dwóch wiązań; jedno będzie owinięte od prawej strony wokół pleców do lewej strony, drugie będzie owinięte od lewej strony wokół talii z powrotem do lewej strony. Liczy się około 70 cm na samo wiązanie. Długość jednej części będzie zatem wynosić 70 cm + połowa obwodu talii (bez luzu); długość drugiej części 70 cm + cały obwód talii. Odcięta część wiązania jest prostym prostokątem, którego długość właśnie obliczyliśmy, a szerokość zależy od zamierzonej szerokości paska: odetnij dwa razy tyle plus dwa zapasy na szwy. W przypadku paska pięciocentymetrowego będzie to łącznie 13 cm.
4. Nie musisz jeszcze przycinać podszewki na pionowej krawędzi spódnicy, wytniemy ją w trakcie szycia.

Dodaj 1,5 cm (zapasu na szwy) do szwów, dekoltu i brzegów części przednich. Dodaj 3 cm na nabranie oczek na rękawy i dolny brzeg sukienki.

Włącz maszynę do szycia i zaczynajmy!

Zaszewki zawsze przyszywa się najpierw. Jeśli więc masz zaszewki na tylnej części, przyszyj je lub przeszyj.

Złóż zakładkę wzdłuż linii środkowej i przypnij ją szpilkami. Ostrożnie, tak aby wszystkie linie na siebie nachodziły.

Zaszewki są zawsze przyszywane tak, aby „ znikały” na końcu. Oznacza to, że nie są przyszywane na maszynie, lecz przyszywane do końca, pozostawiając dłuższe końce po przecięciu nici, a następnie wszyciu ich w szew igłą ręczną lub zawiązaniu na supeł.

Dzięki dwustronnym zaszewkom w talii, które mamy w naszych sukienkach, będziesz przechodzić od czubka do czubka i zaczniesz i skończysz w niepewności.

Wyprasuj gotowe zaszewki w kierunku środka elementu.

Zszyj szwy na ramionach. Zaprasuj i wykończ dodatki. Na zdjęciach są dwie opcje wykończenia: albo przez łączenie, albo przez zagięcie brzegu dodatku na lewą stronę i zszycie ściegiem prostym. Polecam drugą metodę, jeśli kłują Cię nitki z łączenia dodatków.

Zszyj szwy boczne od rękawów do dolnego brzegu.

Pozostaw dziurkę w prawym szwie bocznym w talii, aby przeciągnąć pasek. Powinna być tam zaznaczona; będziesz szyć od rękawa do oznaczenia szerokości paska. Przypnij w tym miejscu i rozpocznij szycie od oznaczenia szerokości paska w kierunku dołu sukienki. Ostrożnie przypnij, aby dziurka się nie rozerwała.

Zaprasuj szwy boczne i wykończ naddatki entlem. Możesz dodatkowo wzmocnić otwór w pasku, zszywając go od prawej strony blisko jego obwodu lub ręcznie przyszywając „zamki” na obu końcach.

Obie części przodu i dekolt tyłu wykończymy skośnym paskiem.

Przygotuj pasek ukośny – wycięty z materiału sukienki lub z zakupionej bawełny – o odpowiedniej długości. Polecam pasek o szerokości około 12–15 mm (plus zapasy).

Aby zapobiec wysunięciu się części i wypadnięciu dekoltu, należy je lekko poluzować. Jak to zrobić?

Ustaw ścieg prosty na najdłuższą możliwą długość (5 mm w większości maszyn) i ustaw naprężenie górnej nici na zero. Zszyj obie przednie części mniej więcej między czerwonymi gwiazdkami, tuż przy przyszłej linii szwu. Pozostaw dłuższe końce nici.

Pociągnij za oba końce nici i zacznij ściągać materiał, tak jakbyś go zbierał. Delikatnie, tak aby praktycznie „zgniatać” go wzdłuż linii szycia. Krawędź elementu lekko się podwinie. To lekkie , kontrolowane obszycie materiału przy szwie jest stosowane nie tylko podczas obszywania dekoltów, aby zapobiec ich wystaniu, ale także podczas wszywania rękawów lub szycia szwów księżniczki.

Po zszyciu , przytnij nadmiar materiału na sukience tak, aby po wyprasowaniu był całkowicie ukryty pod lamówką. Prasuj lamówkę na lewej stronie. Podczas prasowania, delikatnie (o milimetr) naciągnij szew na lewą stronę, aby brzeg z przodu był ładny i czysty. Nie przeszywaj jeszcze ściegiem.

Przygotuj obie części wstążki. Złóż wycięte paski materiału na pół wzdłuż, prawą stroną do środka, i zszyj na całej długości i jednym krótszym boku. Możesz pozostawić je proste, zszyć po skosie lub do szpica.

Wywróć na prawą stronę i zaprasuj. Możesz też przeszyć blisko krawędzi, aby ją wzmocnić.

Połóż surowy koniec krawata stroną do dołu na przedniej części. Biała strzałka wskazuje linię szycia narysowaną kredą na pionowej krawędzi spódnicy (zapas na szew wynosi 1,5 cm).

Teraz przygotujemy podszewkę. Jest to pasek materiału o tym samym kształcie co pionowa krawędź spódnicy, więc wystarczy odrysować go od wykroju. Należy nadać mu szerokość około 3 cm i dodać tradycyjne 1,5 cm do wszystkich krawędzi oprócz dolnej (która będzie schowana pod zagięciem podczas obszywania spódnicy).

Weź przednią część z dołączonym paskiem i nałóż na nią podszewkę – ponownie prawą stroną do środka. Przypnij.

Złóż podszewkę tak, jak będzie później złożona na lewą stronę (jeśli tniesz zgodnie z instrukcją, otrzymasz 1,5 cm zagięcia – ja zostawiłam tylko połowę zapasu). Zszyj zgodnie z linią przerywaną. Na górze zszyj podszewkę obok już zszytego paska ukośnego – zszyj tuż pod tym szwem.

Po zszyciu podszewki na całej długości należy przyciąć nadmiar materiału wokół narożnika do minimum, tak aby narożnik można było równo wywinąć.

Wywróć wszystko na prawą stronę. Podszewka i skośna lamówka będą na lewej stronie. Pociągnij za sznurek, róg powinien być idealnie wyrównany. Złóż wszystko tak, aby nic nie wystawało. Możesz odciąć wolny koniec skośnej lamówki (uważaj, żeby nie odciąć za dużo). Odetnij końcówkę wystającego rogu podszewki i zagnij go do środka pod podszewkę. Przypnij lub zaprasuj i dokładnie wyprasuj wszystko.

Teraz należy przyszyć podszewkę i pasek skośny, aby nie odklejały się ani nie podwijały na przedniej stronie. Całość można zszyć maszynowo, ale jeśli nie chcesz, aby szwy były widoczne, przyszyj pasek i podszewkę ręcznie od tyłu.

Użyj elastycznego paska skośnego na okrągłych obszarach i uformuj go dłońmi i żelazkiem parowym w razie potrzeby. Dotyczy to szczególnie dekoltu z tyłu.

Załóż sukienkę, zawiąż ją, wygładź, przejdź się, usiądź. Następnie spójrz w lustro na dół. Jeśli spódnica jest gdzieś zauważalnie dłuższa (zazwyczaj z przodu lub z tyłu – na przykład u osób z okrągłymi pośladkami spódnica jest krótsza z tyłu, a dłuższa z przodu), zaznacz to i popraw, skracając miejsca, które są za długie.

Prawidłowy sposób dopasowania długości spódnicy polega na położeniu linijki krawieckiej na ziemi i zmierzeniu jej obwodu, tak aby brzeg spódnicy znajdował się na tej samej wysokości od ziemi. Problem polega na tym, że musisz poprosić o to kogoś, bo sama nie potrafisz.

Jest jeszcze jeden szczegół, który należy poprawić w sukience kopertowej, a mianowicie rogi części kopertowych. Na zdjęciu widać, jak wystaje dolna część. (Biała linia oznacza szew boczny sukienki).

Możesz to zrobić samodzielnie, odginając róg od oka, przypinając go i sprawdzając, czy zrobiłeś to dobrze. Następnie zaokrąglij żyłkę i połącz ją z końcem (patrz poniższy obrazek).

Wyreguluj obie przednie części w ten sam sposób.

Wyczyść rękawy i dolny brzeg sukienki. Wywróć zakładkę na lewą stronę i wyprasuj. Wyczyść krawędź zakładki entlem lub wywiń ją ponownie do środka.

Przyszyj maszynowo lub przyszyj ręcznie od tyłu.

Ponieważ po dopasowaniu długości i rogów spódnica ma zaokrąglone obszary, należy dokładnie wyprasować zakładkę żelazkiem parowym lub wilgotną ściereczką. To spłaszczy zakładkę i zapobiegnie jej marszczeniu się z tyłu. Alternatywą jest, podobnie jak w przypadku spódnicy z koła, wykończenie dolnego brzegu ukośnym paskiem.

Sprawdź, czy gdzieś nie wisi zapomniana nitka, wyprasuj ubrania i od razu możesz w nich wyjść.

Czy zadziałało?

Czy użyłaś lnu, czy próbowałaś innego materiału?

Pokaż, jak wygląda na Tobie nowa sukienka!