Masz już wykrój i chcesz zacząć szyć?

Następnie przejdź bezpośrednio do drugiej części poradnika krawieckiego. W naszym samouczku fotograficznym pokażemy krok po kroku, jak uszyć spódnicę z koła, w tym wszystkie triki.

Spódnice koła, czyli spódnice krojone z wycinków koła, podzieliłam na trzy podstawowe kategorie – koła, półkoła i ¾ koła. Przygotowałam podglądy wszystkich wariantów w dwóch rodzajach materiału na skróconym modelu spódnicy o długości około 65 cm, czyli lekko za kolana.

Spódnica półkolista to szeroka spódnica, która pozwala na swobodne robienie długich kroków, ukrywa szersze plecy, ale nie dodaje objętości. Wymaga mniej materiału i jest łatwa do krojenia i mierzenia. Jest również popularna jako podszewka do szerokich plisowanych spódnic tiulowych i obszernych halek.

Spódnica koła to klasyka, ponadczasowy evergreen, który sprawdzi się w wersji krótkiej na upalne letnie dni, jako sukienka z rozcięciem i halką, a w wersji długiej jako obszerna suknia ślubna lub wieczorowa. Wymaga najwięcej materiału i nie nadaje się do sylwetki z szeroką talią, ponieważ dodaje objętości. Wręcz przeciwnie, pięknie podkreśla wąską talię lub szczupłą sylwetkę, a także świetnie sprawdza się w figurach typu gruszka, gdzie dół powinien być ukryty, a góra podkreślona.

Spódnica koła 3/4 to kompromis między kołem a półkołem. Osobiście bardzo mi się podoba, zwłaszcza w wersji długiej, gdzie wygląda niemal jak koło, ale zużywa mniej materiału. Jest podobnie obszerna, ale ma mniej plis. Jest jednak nieco trudniejsza w kroju i z niektórymi materiałami może wyglądać asymetrycznie.

Materiały płynące

Lejące tkaniny świetnie nadają się na spódnice o kroju koła, z wieloma miękkimi zakładkami.

Sukienka na zdjęciu jest wykonana z jedwabnego krepdeszynu, ale jedwabna satyna, krepa marokańska, krepa żorżeta, żorżeta i szyfon również będą podobne. Oczywiście istnieją również materiały inne niż jedwab, które pięknie się komponują, zwłaszcza wiskoza – polecam ich wyższej jakości i bardziej ekologiczne warianty, takie jak Tencel (płótno lub krepa żorżeta, serża jest nieco sztywniejsza), modal, EcoVero lub cupro.

I tak, nie uwierzysz, spódnica w kształcie koła na ostatnim zdjęciu jest jakoś „pochylona”. Nie przeoczyłam tego, w ten sposób lejący się materiał jest po prostu wyciągany w ukośnym kierunku, dlatego niezwykle ważne jest , aby wyrównać spódnicę w poziomie po zszyciu, co pokażę w drugiej części o szyciu spódnicy w kształcie koła.

Polecam te tkaniny, jeśli chcesz mieć spódnicę pomiędzy zwiewną a sztywniejszą.

Materiały pośrednie między materiałami płynnymi a niepłynącymi to jedwabne habutai, woal, serża oraz jedwabie biuretowe, takie jak noil i matka. Wśród tkanin niejedwabnych do tej kategorii zaliczają się len i cienkie płótno bawełniane. wykonana z tkaniny wiskozowej o splocie skośnym, czyli serży.

Cięcie spódnicy koła jest naprawdę proste, ale idealne dopasowanie do materiału stanowi nie lada wyzwanie, zwłaszcza jeśli pracujesz z materiałami o węższej szerokości, takimi jak jedwab czy brokat. Chociaż kolejna część artykułu znacznie ułatwi Ci obliczenie zużycia materiału, nadal polecam wykonanie szkicu konkretnego projektu na papierze. Robię to, rysując wycięte elementy w skali 1:10 (1 cm = 10 cm), wycinając je i rozkładając na papierze. Bo kiedy będziesz czołgać się po podłodze, próbując narysować i wyciąć promień większy niż rozpiętość Twoich ramion, będziesz bardzo zadowolona, że masz plan, jak to zrobić.

Dodałam szkic, jak narysować krój specjalnie dla Ciebie, dla każdego rodzaju spódnicy. Ważne jest, aby zwrócić uwagę na umiejscowienie i obliczenie zużycia materiału. Oprócz rodzaju spódnicy, zależy to również od innych czynników – szerokości materiału, długości spódnicy i Twoich wymiarów.

Dla każdego rodzaju spódnicy znajduje się tabela zużycia dla różnych szerokości materiału. Wybrałam dla Ciebie te najpopularniejsze:

140 cm – typowa szerokość tkaniny, zazwyczaj od 140 do 150 centymetrów, czasami 137, co jest odpowiednikiem cali amerykańskich. Większość tkanin jest powszechnie sprzedawana w tej szerokości, w tym bawełna i len. Tę szerokość tradycyjnie nazywa się również „podwójną szerokością”, ponieważ historycznie tkaniny były węższe, a 140 cm było w rzeczywistości dwa razy szersze. Ta szerokość najlepiej nadaje się do krojenia.

110 cm – najpopularniejsza szerokość jedwabiu, zazwyczaj między 110 a 114 cm. Dłuższe spódnice nie będą tu pasować i trzeba będzie podzielić krój na kilka części.

75 cm – tzw. „szerokość prosta”, obecnie tkane głównie z brokatu. Wykrój spódnicy koła musi zostać podzielony na kilka części, aby dopasować ją do materiału. Można to jednak obejść, stosując obecnie przeklętą, ale wcześniej dość powszechną metodę zszywania dwóch pasów materiału, dzięki czemu uzyskuje się jeden pas o szerokości 150 cm, z którym już teraz łatwo się pracuje. Nie jest to jednak zbyt profesjonalne i należy pamiętać, że spowoduje to powstanie dziwnego skośnego szwu na spódnicy.

Zasadniczo, prawie zawsze zaoszczędzisz materiał, jeśli weźmiesz pod uwagę środkowy szew z przodu. Jednak niektórzy uważają to za nieestetyczne i starają się tego unikać. W niektórych przypadkach to działa, ale kosztem zużycia materiału, więc musisz wziąć trochę materiału w zapasie, nawet o jedną długość spódnicy. Tabela zużycia nie uwzględnia tego, więc bądź ostrożny.

W tabeli zużycia uwzględniłem niewielki margines, który w większości przypadków powinien wystarczyć na pasek, ale lepiej wziąć około 10 cm więcej na pasek. Jeśli chcesz dodać inne elementy, takie jak siodło, kieszenie itp., musisz również dodać dodatkowy materiał.

Szerokość 110 cm – spódnice krótkie i średniej długości można ciąć tak samo, jak w przypadku szerokości 140 cm, czyli z dwóch części. Jednak spódnice dłuższe niż 80 cm nie zmieszczą się na materiale, więc trzeba będzie podzielić wykrój na 4 części. Pewnie zastanawiasz się, do czego służy puste miejsce na planie – czy nie można by było położyć tej części do góry nogami i oszczędzić materiał? Otóż nie, bo wtedy trzeba by zszyć prostą część pierwszej części ze skosem drugiej i jeśli nie masz wprawy, skończy się to brzydkimi marszczeniami z jednej strony. A nawet jeśli ci się uda, materiał może się „rozwinąć” po kilku praniach, a marszczenia i tak się pojawią.

Ponadto, w przypadku błyszczących tkanin, takich jak satyna, miejsca ich szycia będą inaczej odbijać światło, przez co po jednej stronie szwu tkanina będzie błyszcząca i jasna, a po drugiej matowa i ciemniejsza. Co ciekawe, tak właśnie szyto spódnice w stylu secesyjnym na początku wieku. Spódnica układa się wtedy bardziej równomiernie, nie jest zapięta w jednym miejscu, a w drugim, ponieważ efekt skosu jest zawsze równoważony przez drugą, prostą część.

Jeśli masz tkaninę, która jest taka sama po obu stronach, np. len, habutai, krepdeszyna, dupion itd., to wygrałeś, bo wystarczy, że wywrócisz materiał na prawą stronę i od razu otrzymasz ładny, prosty szew na prostym szwie. Ale nie możesz rysować po materiale od lewej strony... :-)

Szerokość 75 cm – przy składaniu z 4 części można uzyskać długość do 70 cm, wówczas należy podzielić części na pół.

Ciekawostką tej spódnicy jest to, że nie zaoszczędzisz tyle materiału, co w przypadku spódnicy z koła, a raczej zaoszczędzisz, ale zyskasz wolną przestrzeń, którą możesz wykorzystać na coś innego. Inną ciekawostką jest to, że szwy nie wychodzą na bok, ale po przekątnej do przodu. Promień to obwód talii x 0,21, więc na przykład przy talii 72 cm będzie to 72 x 0,21 = 15,1 cm.

Wzór należy narysować na materiale w sumie trzy razy, więc podstawowy zestaw składa się z 3 elementów, a w przypadku mniejszych szerokości – z 6 i 12 elementów.

Szerokość 140 cm – dzięki trzem elementom można idealnie dopasować szerokość tkaniny. Uważaj tylko, aby nie narysować ćwiartki i połówki koła! Musisz pomyśleć o zapięciu z tyłu, więc musisz tam wykonać szew. Przednia część będzie dość interesująca, ponieważ nie będzie szwu na środku przodu, ale skos, co może być bardzo estetyczne, ponieważ przód będzie bardziej płaski, a boki będą bardziej wystawać. Tkaniny o nierównomiernej sztywności wątku i osnowy mogą stanowić problem, ponieważ lewy (przedni) szew boczny będzie inny niż prawy.

Szerokość 110 cm – dłuższe spódnice (powyżej 90 cm) będą wymagały podzielenia na 6 części. Powstanie w ten sposób szew środkowy z przodu. Montaż jest tu nieco kłopotliwy, jeśli chcesz zastosować zasadę „szew prosty do szwu prostego”, zużycie wzrośnie o co najmniej jedną długość… więc obliczyłam, że części boczne będą wychodzić szwem prostym do szwu ukośnego. Jeśli materiał jest taki sam po obu stronach, nie ma to znaczenia, po wycięciu odwracasz jedną część na lewą stronę.

Szerokość 75 cm – tutaj długość zależy od potrzeb. Na krótki model potrzebujesz tylko 3 sztuk, na średni 6, a na długi 12 sztuk.

Promień spódnicy w kształcie koła można obliczyć jako obwód talii / 6,28, co zapewne pamiętasz ze wzoru na obwód koła (obwód = 2πr, więc r = obwód / 2π = obwód / 2 * 3,14 = obwód / 6,28). Łącznie będziesz potrzebować 4 części.

Naturalnie, największe zużycie występuje w przypadku spódnicy szerokiej, a przy węższych szerokościach konieczne będzie dzielenie jej na więcej części, w przypadku brokatu nawet na 16.

Szerokość 140 cm – Klasyczna spódnica okrągła ma krój składający się z 3 części, a przód jest bezszwowy, co jest bardzo fajne :-) Spódnica okrągła ma najmniejszy promień, dlatego lepiej pasuje do długości 115–120 cm, w przeciwieństwie do spódnicy półkolistej.

Szerokość 110 cm – dłuższe spódnice (od 90 cm) należy pociąć na 8 części, tzn. każdą ćwiartkę koła należy podzielić na pół.

Szerokość 75 cm – na krótką spódnicę (do 50 cm) można jeszcze zmieścić 3 sztuki, ale wtedy trzeba wykorzystać 8, a na długie spódnice nawet 16 sztuk :-( Przyznam, że to trochę za dużo, dlatego w przypadku spódnicy z koła z brokatu zastanowiłabym się nad opcją naszycia pasków, o czym wspomniałam na początku.

Masz już to za sobą? Ja też. Dobra wiadomość jest taka, że kolejna część, w której pokażę Ci, jak uszyć spódnicę krok po kroku, będzie o wiele łatwiejsza. Znasz powiedzenie – mierz dwa razy, tnij raz.

W kolejnej części poradnika krawieckiego pokażemy krok po kroku, jak uszyć spódnicę okrągłą, korzystając ze szczegółowego samouczka fotograficznego.