Jak rozpoznać prawdziwy jedwab?

Brzmi banalnie, ale często o tym zapominamy – poznaj Skład materiału, a nie nazwa produktu. Sukienki oznaczone jako jedwabne mogą zawierać zaledwie kilka procent jedwabiu lub być wykonane z materiałów syntetycznych imitujących jedynie naturalny jedwab. Kupując w sklepie internetowym, musisz polegać na sprzedawcy, który prawidłowo oznaczy tkaninę lub ubranie. Jeśli nie znasz jego reputacji lub masz co do niej wątpliwości, dokładnie przeczytaj opis. Pamiętaj, że nazwa produktu jest bardzo elastycznym parametrem, którym sprzedawca może „manipulować” i wpływać na Twoje odczucia. Nazwanie tkaniny na przykład „satyna jedwabna” nie jest nielegalne, jeśli jej skład to 100% poliester. Zachowaj ostrożność również w zagranicznych sklepach internetowych : w języku angielskim każda cienka lub lejąca się tkanina jest powszechnie nazywana „jedwabem” lub „jedwabistym”. Jeśli sprzedawca w ogóle nie podaje składu, jest to wysoce podejrzane.

Dla tych, którzy mają duże doświadczenie z jedwabiem, czasem wystarczy jedno spojrzenie. Jedwab ma charakterystyczny, miękki połysk, który bardzo trudno podrobić. Co prawda technologie produkcji stale się rozwijają, a producenci potrafią tworzyć bardzo ładne imitacje jedwabiu, ale tam, gdzie oko może zostać oszukane, dotyk zazwyczaj pomaga. Jedwab jest miękki (nawet niepłynne tkaniny, takie jak tafta czy dupion, nie są twarde w dotyku), gładki i przyjemny dla skóry. Włókna jedwabiu są lżejsze niż poliester czy wiskoza, dlatego tkanina jedwabna jest zawsze zauważalnie lżejsza niż równie wytrzymała tkanina wykonana ze sztucznych lub innych naturalnych materiałów.

Cena również może być wskazówką. Prawdopodobnie nie kupisz prawdziwego jedwabiu w cenie poliestru, choć oczywiście uczciwy sprzedawca z rozsądną marżą może sprzedać prawdziwy jedwab taniej niż syntetyczny jedwab od twardziela, wyceniany zgodnie z hasłem „im drożej, tym bardziej luksusowo”. Na cenę wpływają również inne czynniki: czy tkanina pochodzi bezpośrednio z fabryki, czy jest to pozostałość po produkcji (różnica w jakości może być zerowa), czy została zakupiona bezpośrednio u źródła, czy też przeszła przez kilku pośredników. Cena odzwierciedla również znaczne koszty projektantów tekstyliów, jeśli jest to jedwab designerski z autorskim nadrukiem.

Jeśli masz już tkaninę w ręku, możesz ją łatwo przetestować. Nie dotyczy to tylko tkanin – tę samą procedurę można zastosować w przypadku ubrań bez metki, takich jak sukienka babci. Wystarczy wziąć mały kawałek tkaniny, a nawet kilka wyciągniętych włókien i podpalić je. Zachowaj ostrożność w przypadku materiałów mieszanych – osnowa może różnić się od wątku lub w jednej nitce może być więcej niż jeden materiał. Jeśli wynik jest niejednoznaczny, spróbuj jak najdokładniej rozdzielić włókna i przetestować je osobno.

Naturalny jedwab nie pali się płomieniem, a spalony kawałek tkaniny pozostawia zwęgloną czarną nić, którą można łatwo zgnieść między palcami. Z kolei jedwab wykonany ze sztucznych włókien pali się płomieniem i pozostawia twardą, czarną, zwęgloną kulę, której nie można zgnieść między palcami.

Naturalny jedwab jest wrażliwy na ciepło, ale słabo się pali. Zapala się niechętnie po umieszczeniu w płomieniu i gaśnie natychmiast po wyjęciu. Spalona nić jest czarna, a na końcu pozostaje czarna kulka, którą można zgnieść palcami. Kiedy jedwab się pali, pachnie jak… palące się włosy. Wełna zachowuje się dokładnie tak samo w teście ogniowym, ale wełnę od jedwabiu można odróżnić po dotyku – wełna jest cięższa, cieplejsza, nie jest gładka, a nawet w najdelikatniejszej wersji jest zauważalnie „bardziej gorzka” niż jedwab.

Sztuczny jedwab, wykonany z poliestru lub nylonu, topi się w pobliżu płomienia. Pali się znacznie lepiej, a po spaleniu pozostaje czarna kulka, która jest jednak twarda i nie da się jej zgnieść palcami. Zapach jest dość intensywny, ale w ogóle nie przypomina palącego się jedwabiu.

Imitacje jedwabiu wykonane z włókien celulozowych – wiskozy, cupro, modalu lub octanu, z których czasami powstają tkaniny bardzo do niego podobne, zachowują się jak papier: palą się płomieniem, dym pachnie jak dym papierowy lub drzewny, a po spaleniu pozostaje drobny, szary popiół. Tkaniny octanowe – bardzo ładne, ale delikatne imitacje jedwabiu – można również odróżnić od innych, używając acetonu lub zmywacza do paznokci z acetonem, który je rozpuści.